Het boetseren van menselijke gestalten is zo oud als de wereld; als we de bijbel mogen geloven, deed God de Vader het al op de zesde dag van de schepping...
Het menselijk figuur wordt door de kunstenaar uitgerafeld en gevoelsmatig weer samengesteld in een persoonlijke vormentaal. De beelden leggen een getuigenis af van een aardgebondenheid, die haar kiemen vindt in onze cultuurgeschiedenis. Makers van keramiek komen voortdurend in aanraking met de natuurelementen. Bij de vormgeving spelen water en aarde een belangrijke rol. Het bakproces daarentegen wordt beheerst door atmosfeer en hitte in de oven. De kunstenaar leeft steeds met de onzekerheden, eigen aan de natuur omdat hier bewust gekozen werd voor de avontuurlijkheid van een dag stoken met een primitieve houtoven. Het stapelen, het stoken en het openen van de oven blijven, steeds weer, handelingen die de kunstenaar met spanning tegemoet ziet. In theorie kan niets mislopen, maar de oven en zijn inhoud houden niet steeds rekening met de door de mens berekende wetmatigheden. Als het bakproces meegevallen is omdat ook alle onberekenbare factoren in het voordeel zijn uitgevallen, zweeft de kunstenaar meestal op vleugels.